1. Kind waar begin je aan?

“Kind wat moet je toch helemaal in Stockholm? Blijf toch liever hier in de buurt wonen!” Ach gut, mijn lieve oma… Als het aan haar lag dan bleven alle kinderen en kleinkinderen lekker dicht bij haar in de buurt. “Je nicht heeft hier met haar vriend een huis gekocht in het dorp!” Ja oma, ik weet het, ik hou veel van je… Maar Zweden roept! En als ik ooit ga trouwen, dan stap je in het vliegtuig en kom je me opzoeken! Mijn oma begint te lachen. Ik weet dat ze nooit meer in een vliegtuig zal stappen op haar respectabele leeftijd. Het geeft niet oma, ik kom nog vaak genoeg naar Nederland, ik kan jullie allemaal toch niet te lang missen?

Verhuizen naar Zweden, voor vele Nederlanders een droom, een droom die ook heel wat mensen uit ons koude kikkerlandje waar maken om in een nog kouder land te gaan wonen.
Zweden… bij vele Zwedenliefhebbers worden de oogjes dromerig op het moment dat je het land noemt. Verhalen over vakanties, ervaringen, jeugdseries en ach misschien zelfs herinneringen aan jeugdliefdes met een van die prachtige blonde dames daar?

Zweden… Een land dat tot de verbeelding spreekt. Het land van vrije natuur (een hemel voor de claustrofobische Nederlander), cultuur, wintersport, pedagogisch verantwoorde jeugdseries en films, Astrid Lindgren met haar Pippi en de gebroeders Leeuwenhart, sprookjes, goedkope en kwalitatief goede kinderopvang, kleine kroegjes en GROTE bakken koffie, IKEA, geweldige steden zoals Stockholm en Gothenburg… Zweden, het land waarin de taal klinkt alsof de mensen altijd zingen, zelfs een vloekende Zweed klinkt nog charmant in mijn oren vergeleken met het Nederlands. Wat overigens volgens mijn Zweedse vriend klinkt als Japans, achterstevoren uitgesproken met een keelinfectie.

Zweden ook het land van lange zomerdagen en zeer korte winterdagen, zoveel sneeuw dat je er letterlijk in kunt verzuipen, met staatswinkels waar je je scheel moet betalen voor een goede fles whisky en die mij nog het meeste aan apotheken doen denken, met inwoners die eerst zo stug als een kokosmat zijn om na de benodigde aantal alcoholische versnaperingen ineens je beste vriend te zijn. En het bovendien ook nog voor elkaar kijgen om met een bloedspiegel waarin alcohol de boventoon voert, niet knockout te gaan, sterker nog, nog redelijk recht op te blijven staan ook! Ik blijf me verbazen over dat laatste.

Het land wat met een schuin oog naar het Nederlandse drugs- en alcoholbeleid kijkt en waar de douane op het vliegveld de Nederlandse vluchten uit Amsterdam nauwlettend in de gaten houdt. Mijn legergroene rugzak en legerkisten schijnen altijd een excuus te zijn voor een overijverige beambte om mijn tas om te keren omdat ik vast wel eens ‘weed' bij me zou kunnen hebben terwijl ik grommend naar de voorbij snellende yup in zijn nette kleren kijk die misschien wel een kilo coke op zak heeft terwijl mijn ondergoed en sokken over de balie rollen.

Iedereen heeft wel zijn interpretaties bij Zweden, zij het goed, zij het wat minder goed. Ik ben bijna drie jaar geleden verliefd geworden op een Zweed, geboren, getogen en woonachtig in het prachtige Stockholm. Om daarna hals over kop voor de tweede keer verliefd te worden op ‘zijn' stad met zijn ‘Gamla Stan', groen, water, cultuur en sfeer. Na een aantal vlieg- en telefoonmaatschappijen overvloedig gesponsord te hebben, is de beslissing gevallen. Ik ga verhuizen. Mijn Zweed en ik willen gaan ‘hokken' in Stockholm. Maar zo makkelijk is dat nog niet als je vriend geen bergen geld heeft om twee mensen te onderhouden en in een miniflatje woont. En je dus als Nederlandse een baan moet gaan zoeken, huisraad mee moet verhuizen naar de flat waarnaar de Zweed nog op zoek is, je de taal compleet eigen moet maken en je twee katten hebt die je per se mee wilt nemen. Maar het gaat lukken, Nederlanders zijn een echt emigratievolkje en ik zal deze reputatie voor mezelf waar maken.

Op Zwedenweb kun je vanaf nu regelmatig mijn beslommeringen en frustraties, hoogtepunten en verbazingen over mijn grote sprong lezen en hoe het me daar uiteindelijk gaat bevallen als het dan toch eindelijk gelukt is. Want het zijn rare jongens die Zweden…

Hejdå!

Marieke zal voor ZwedenWeb regelmatig een column schrijven waarin ze, zoals ze zelf zegt, verslag zal doen van haar beslommeringen en frustraties, hoogtepunten en verbazingen tijdens haar grote sprong en hoe het haar daar uiteindelijk gaat bevallen als het dan toch eindelijk gelukt is.