3. De X-factor

Het is alweer een tijdje geleden dat ik achter mijn computer gezeten heb om mijn column te schrijven. Reed ik vlak voordat ik mijn laatste column schreef nog door de witte kou in Nederland, op het moment drijf ik weg achter mijn computer omdat het buiten tegen de dertig graden loopt, tja het is een warme zomer voor Zweden. Zweden? Ja Zweden!
Er is een hoop gebeurd in de laatste drie maanden en ik zou jullie dit tot in detail kunnen vertellen maar uiteindelijk komt het erop neer dat 'mijn grote sprong' dan uiteindelijk toch gelukt is!

Ik woon niet langer in het mooie Brabant maar in het mooie Stockholm, mijn Fordje heeft de pijp aan Maarten gegeven en heeft nu hoogstwaarschijnlijk de omvang van een kubus van 1 bij 1 meter. Ik ga nu heel milieubewust iedere dag met het openbaar vervoer naar mijn werk in zuid Stockholm. Overigens, het openbaar vervoer hier kampt met dezelfde problemen als ons prachtige bus- en treinnetwerk in Nederland, dus je zou je al om minder thuisvoelen!

Momenteel woon ik nu ruim anderhalve maand in Stockholm en het is letterlijk een tijd van ups en downs geweest. Er zijn momenten geweest die ik nooit meer vergeet. Zo kreeg ik via een telefoontje op mijn mobiel te horen dat ik een baan in mijn eigen werkveld had gekregen, een baan waar ik vurig op gehoopt had. Het toeval wilde dat ik op dat moment net in de supermarkt stond, het personeel keek mij toch enigszins vreemd aan, toen ik al springend en geheel buiten mezelf, overenthousiast mijn magnetronmaaltijd probeerde af te rekenen met een telefoon tegen mijn oor geklemd. Drie weken later kregen mijn vriend en ik te horen dat we een flat toegewezen hadden gekregen die we heel graag wilden, wederom een overenthousiaste, springende Marieke. Alleen dit keer niet in de supermarkt.

Ondertussen is dit alles achter de rug, we wonen met veel plezier in de leuke flat en ik werk al ruim een maand in een jongerencentrum in Stockholm. Met gemengde gevoelens kijk ik terug op dit alles. Nu het stof begint te dalen en mijn adrenaline niveau weer een tijdje op normale waarden verkeert, begin ik langzaam alles een plaatsje te geven. Zowel die nieuwe bank in onze flat als mijn gevoelens moeten eventjes heen en weer verschoven worden voordat je weet: ja het past.
Het valt niet mee om ineens in een ander land te wonen, hoe goed je je ook voorbereidt, er zijn van die dingen die ineens op je mentale deur kloppen.
Onverwachte heimwee bijvoorbeeld. Hoe lang heb ik mijn familie en vrienden niet lopen vervelen met mijn verhalen over het geweldige Stockholm, het fantastische Zweden en het saaie Nederland? Een jaartje of drie? En dan kom je erachter dat alles wat je in gedachten hebt uitgepland, echt begint te worden, je dromen veranderen van dunne rook in dikke wolken, ineens heb je je enkeltje naar Stockholm geboekt. Stockholm is niet langer een utopie, het wordt je nieuwe woonplaats! Dan sta je ineens op je eigen afscheidsfeestje en hang je met mascara op je wangen en een paar biertjes achter je kiezen om de nek van je familie en besef je ineens wat voor een moederskindje je bent… De dagen vliegen voorbij, het stof waait op, je zit in het vliegtuig met je katten, je draagt meubels naar de derde verdieping van een flat in Svedmyra, Stockholm, je spreekt ineens de hele dag 'Svengelska' (een mix van Engels en Zweeds), je…. Je bent in Stockholm. Alles is achter de rug en je kunt weer ademhalen!

Dit was het moment dat ik het gevoel had dat ik een naschok kreeg van de hele emotionele aardschok van de laatste twee maanden. De naschokken worden steeds lichter en uiteindelijk zal de aarde wel stil staan onder mijn voeten maar wat ik nu probeer te zeggen met mijn bloemrijk taalgebruik is dat het wennen is, dat je gevoelens zwaar op de proef worden gesteld tijdens een emigratie. Al terugkijkend op de laatste tijd heb ik geen spijtgevoel. Ik heb mezelf nog beter leren kennen in de laatste 2 maanden en ik ben ook tot de conclusie gekomen dat, hoewel ieder persoontje waarschijnlijk anders omgaat met een situatie zoals een emigratie naar een ander land, je altijd een X factor hebt. Een factor waar je geen rekening mee kunt houden: gevoelens, ideeën, positief en negatief, die ineens uit die geheimzinnige koffer komen, die koffer met de letter X erop!
Ik had nooit verwacht dat ik in deze eerste periode toch af en toe behoorlijke heimwee zou hebben, dat is mijn X factor. Dat ik daarnaast met zoveel plezier in Stockholm woon en dan met name dat het samenwonen mij zo goed bevalt, ook dat is een X factor voor mij.

Ik ben niet de eerste Nederlandse die naar Zweden emigreert en ik zal zeker ook niet de laatste zijn. Al deze emigranten zullen hun eigen X factor ondervonden hebben of nog ondervinden. Voor alle mensen die nog gaan emigreren, ik wens jullie heel veel plezier, geluk en succes met jullie Zweden-emigratie! And be prepared… for the X factor!

Marieke schrijft voor ZwedenWeb regelmatig een column waarin ze, zoals ze zelf zegt, verslag zal doen van haar beslommeringen en frustraties, hoogtepunten en verbazingen tijdens haar grote sprong en hoe het haar daar uiteindelijk gaat bevallen als het dan toch eindelijk gelukt is.